15 sierpnia 1920 roku Polska zwyciężyła w Bitwie Warszawskiej. Dzień ten w 1923 roku został ogłoszony świętem Wojska Polskiego i był obchodzony przez następne 24 lata.


Następnie dzień wojska zaczęto obchodzić 12 października – rocznica bitwy pod Lenino, upamiętniając udział batalii dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Po kilkudziesięciu latach przywrócono ubiegłą datę obchodzenia tego wyjątkowego święta.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Wojsko Polskie bez przerwy, z dumą podkreśla wieloletnią tradycję, szczycąc się swym rodowodem.

Uroczyście obchodzone święta wojskowe są przykładem kultywowania tradycji oręża polskiego, które wpływa integrująco na armię, wzmacniając więź Wojska Polskiego ze społeczeństwem. Przykładem na taką integracje, są obchodzone święta wojskowe. 


W listopadzie 1918 mieszkańcy warszawy którzy witali wracającego z niewoli Józefa Piłsudskiego, nikt z nich nie przypuszczał, że wyzwolenie Polski będzie wymagało tylu ofiar i potrwa kilka lat.

Szczególnie ważne było ukształtowanie granicy wschodniej, gdzie młode wojsko polskie walczyło z Ukraińcami, a także wojskiem Rosji Radzieckiej. Zwłaszcza ten drugi przeciwnik był niezwykle trudny do pokonania, a niesiona na bagnetach idea rewolucji bolszewickiej zagrażała nie tylko Polsce, ale także całej ówczesnej Europie. Przez cały rok 1919 i pierwsze miesiące roku 1920 sytuacja na froncie wschodnim była niestabilna i zmienna. Po początkowych dużych sukcesach polskich przeciwnik nie tylko zatrzymał impet wojsk polskich, ale począwszy od wiosny 1920 r. przejął inicjatywę zmuszając Polaków do odwrotu. Szczególnie trudna była sytuacja w lipcu i sierpniu 1920 r., gdy front niebezpiecznie zaczął zbliżać się do przedmieść stolicy.

Przełomowe momenty bitwy warszawskiej rozegrały się pomiędzy 13 a 16 sierpnia 1920 r. i w późniejszym okresie zostały nazwane mianem „cudu nad Wisłą”. Rozpoczęta we wczesnych godzinach porannych 13 sierpnia pod Radzyminem bitwa warszawska przyniosła wielkie zwycięstwo wojsk polskich i odwrót Armii Czerwonej. Była to wypadkowa dobrego planu opracowanego pod kierunkiem Józefa Piłsudskiego oraz niesamowitej waleczności i zaciętości obrońców stolicy.

W tamtych dniach młody żołnierz polski, często niedoszkolony i niedostatecznie wyposażony udowodnił, że jest niezwykle odważny i waleczny. Dzięki zwycięstwu w bitwie warszawskiej udało się nie tylko pokonać oddziały bolszewickie, ale także przejść do kontrofensywy. W kolejnych tygodniach Polacy odzyskiwali utracony teren, pokonując m.in. konnicę Siemiona Budionnego pod Zamościem i zmuszając ją do wycofania się za Bug.

Równie pomyślnie przebiegła operacja na Wołyniu, zwycięstwem zakończyła się też rozegrana w końcu września bitwa niemeńska. Wszystkie te sukcesy zapoczątkowane zwycięstwem w bitwie warszawskiej, doprowadziły do podjęcia 21 września w Rydze rokowań oraz podpisania 12 października 1920 r. polsko-radzieckiego preliminaryjnego traktatu pokojowego i przerwania 18 września działań zbrojnych.

Wojnę zakończył podpisany 18 marca 1921 r. traktat ryski. Brytyjski lord Edgar Vincent D`Abernon umieścił Bitwę Warszawską na liście 18 bitew decydujących o losach świata.   


Źródła: mon.gov.pl/Encyklopedia Historii Drugiej Rzeczypospolitej fot.Marzena Bugała-Azarko 

 

Share This:

Skomentuj

comments