W drugiej odsłonie nożowego ABC omówimy podstawowe rodzaje szlifów oraz rodzaje krawędzi tnącej. Czym się charakteryzują? Jak wyglądają? Tego wszystkiego dowiecie się w niniejszym artykule.

Szlify:

Płaski Pełny (Full Flat) – w rodzaju szlifu powierzchnie boczne głowni są w całości klinem tnącym tworzonym przez płaszczyzny ciągnące się od grzbietu po krawędź tnącą. W tym przypadku głownia jest zbalansowana pod względem wytrzymałości oraz płynności i lekkości cięcia. Szerokie płaskie powierzchnie zapewniają stabilny ruch w ciętym materiale, co w połączeniu z małym oporem stawianym przez taką głownię zapewnia głębokie i równe cięcie.

Częściowy Płaski (Flat) – powierzchnie boczne klina tnącego są płaskie, porównywalne do szlifu full flat, jednak mniej więcej od połowy szerokości głowni zaczynają schodzić się w kierunku krawędzi tnącej. Jeśli płaszczyzny klina tnącego zajmują więcej miejsca, szlif nazywamy wysokim i odpowiednio: jeśli mniej – niskim. Właściwości są zbieżne ze szlifem full flat, jednak w przypadku szlifu flat klin tnący jest niższy, a jego płaszczyzny zbiegają się pod większym kątem, co bezpośrednio wpływa na zwiększenie oporów podczas cięcia. Zaletą szlifu jest większa powierzchnia przekroju poprzecznego przy założonej szerokości i grubości głowni, dzięki czemu nóż jest znacznie bardziej odporny na złamanie.

Wklęsły (Hollow) – powierzchnie boczne klina tnącego są wklęsłe. Szlif może być wyprowadzony na całej szerokości głowni lub tylko na jej części (w tym wypadku rozróżniamy szlif niski i szlif wysoki). Jego zaletą jest dobry stosunek wytrzymałości głowni do dobrze tnącego ostrza. Wynika to z możliwości utworzenia cienkiego, bardzo dobrze tnącego klina przy stosunkowo niewielkiej wysokości szlifu. Wadą jest mniejsza wytrzymałość bezpośrednio nad krawędzią tnącą. Kolejnym mankamentem tego typu szlifu jest sytuacja, kiedy głowni przy głębszych cięciach traci swoją stabilność i stawia zbyt duży opór wynikający z gwałtownie zwiększającej się grubości w okolicach grzbietu.

Wypukły (Convex) – powierzchnie boczne klina tnącego są lekko wypukłe. W przypadku tego nie szlifu nie można wyraźnie rozgraniczyć klina tnącego oraz krawędzi. Szlif może być wyprowadzony na całej szerokości głowni lub tylko na jej części (w tym wypadku rozróżnia się szlif niski i szlif wysoki). Profil ten zapewnia wytrzymałą krawędź tnącą. Opór wytwarzany przez głownię w ciętym materiale także jest stosunkowo niewielki. Biorąc pod uwagę jego specyfikę, jest dość trudny do wykonania. Krawędź tnąca tego typu szlifu wymaga większej wprawy w ostrzeniu.

Szlif Zerowy (Zero Grind) – powierzchnie boczne głowni są płaskie jak w przypadku szlifów flat lub full flat. Różnicą jest natomiast to, iż podobnie jak w szlifie convex nie zachodzi wyraźne rozgraniczenie między klinem tnącym, a samą krawędzią. Profil ten zapewnia najlepsze z możliwych właściwości tnące przy danej grubości i szerokości głowni. Jego użycie w danym nożu wymaga jednak zastosowania bardzo dobrej jakościowo, wysoko-udarnej stali i zaawansowanej technologii hartowania (w przeciwnym razie cienka krawędź tnąca i obszar bezpośrednio nad nią łatwo uległaby uszkodzeniu).

Dłuto (Chisel) – szlif wyprowadzony jest tylko z jednej strony, przy czym druga strona głowni pozostaje zupełnie płaska. W zależności od przeznaczenia noże może być płaski pełny, częściowy lub nawet wypukły. Przy tym szlifie noża ważną rolę odgrywa ręczność jego użytkownika – w przypadku osób praworęcznych, część płaska powinna znajdować się po lewej stronie, gdyż w przeciwnym wypadku głownia będzie miała tendencję do zbaczania z linii cięcia. Analogicznie dla osób leworęcznych część płaska powinna znajdować się po prawej stronie. Podstawową zaletą tego szlifu jest jego prostota, nieskomplikowany proces produkcji i mniejsze zużycie narzędzi.

typy szlifów

Rodzaje krawiędzi tnącej:

Plain – ostrze nieząbkowane, gładkie. Najpopularniejsze w nożach składanych (typu folder) jak i z głownią stała. Szczególną cechą tego rodzaju krawędzi tnącej jest łatwość ostrzenia, ze względu na zastosowanie jednolitej krawędzi tnącej.

Serrated – ostrze ząbkowane na całej długości głowni, z wyjątkiem ostatnich 5-10 milimetrów pióra (licząc od sztychu). W porównaniu z ostrzem typu Plane, wykonanym z tego samej jakości stali dłużej zachowuje właściwą skuteczność cięcia. Jednak w przypadku stępienia, do naostrzenia wymaga precyzyjnych pilników lub specjalnie ukształtowanych osełek. Wyjątkowo przydatne podczas cięcia lin, grubych tkanin lub twardych materiałów, jak na przykład tworzywa sztuczne.

Combo – połączenie krawędzi tnących typu Plain oraz Serrated – częściowo ząbkowane, najczęściej na długości około 2-3 cm centymetrów, od strony rękojeści. Jego największą wadą jest stosunkowo mała długość obu krawędzi tnących.

W kolejnym odcinku nożowego ABC omówimy materiały, z których wykonywane są noże. Do następnego razu!

Share This:

Skomentuj

comments